Drakenbootfestival 2026: Een dag van teambinding bij Yuanda Stone

Op 19 juni 2026 legde het Yuanda Stone-team de monsterboeken neer, verliet de platenrekken en vertrok naar een drie verdiepingen tellende villa voor een daglange herfstfeest-retreat. Geen klantgesprekken, geen zendingvolging — alleen eten, spelletjes en de mensen die dit bedrijf draaiende houden.

Een villa-retreat voor het hele team

We arriveerden om 09:00 uur en namen de villa in beslag tot 17:00 uur. Drie verdiepingen, elk met een eigen functie: eten, spelen, zingen. De opzet was eenvoudig, maar precies wat een steenteam nodig heeft na maandenlang heen en weer reizen naar steengroeven, containerboekingen regelen en monsters aanvragen van klanten — een plek waar niemand een dag lang over plattendikte of FOB-prijzen praat.

De villa zelf was ruim genoeg om onze hele crew te herbergen zonder dat iemand op elkaars tenen trapte. Natuurlijk licht vulde de gemeenschappelijke ruimtes en dankzij de indeling kon iedereen moeiteloos van activiteit wisselen zonder de groepsenergie te verliezen. Sommigen van ons hadden elkaar al maanden niet meer gezien buiten een fabriek of kantooromgeving, en dit was de ‘reset’ die we niet eens wisten dat we nodig hadden.

Verdieping 1: Een Drakenbootfeest

De lunch was het hoogtepunt. In plaats van een cateringbuffet waar iedereen tegen drie uur ’s middags al niets meer van weet, gingen we volledig voor eten dat je doet achteroverleunen en langer aan tafel blijft dan gepland.

De hotpotstation draaide onafgebroken, met borden runder-, lamsvlees, garnalen, visballen en verse groenten die continu werden aangevuld. Direct ernaast stond een gans in aardewerkpot die sinds de ochtend stond te stoven: een klassieke Fujiaanse gember-eendsoep die sneller verdween dan welk ander gerecht op tafel ook, en dienbladen met kreeften die — en beloonde — een twee-handige inzet vereisten, waardoor gesprekken onvermijdelijk waren.

Er is iets aan een gemeenschappelijke hotpot dat de laatste beetje formaliteit tussen afdelingen doorbreekt. Sales zat naast logistiek. Kwaliteitscontrole wisselde verhalen uit met inkoop. Niemand keek op zijn of haar telefoon, omdat beide handen bezet waren.

Verdiepingen 2 en 3: Gamemen, karaoke en losgassen

Na de lunch splitste de villa zich op in natuurlijke zones.

De tweede verdieping werd het gebied van gamers — een e-sportsruimte met vier computers waarmee League of Legends-partijen werden gespeeld, die behoorlijk luidruchtig werden, en een thuiscinema waar een stillere groep zich instelde op filmmodus. De opdeling werkte: niemand hoefde te doen alsof hij of zij iets leuk vond wat hij of zij eigenlijk niet leuk vond, en je kon de juichkreten van de gamers twee verdiepingen hoger horen zonder dat dit de filmkijkers storende.

De derde verdieping was bewust de ‘geluidsverdieping’. Een karaokekamer waarin men begon met voorzichtige solo-optredens en eindigde met gezamenlijke koorzang van nummers waarvan niemand zou toegeven de teksten te kennen. Naast de kamer trok de arcadehoek een constante wisseling van twee-spelersgevechten op klassieke vechtspellen. Een loungehoek aan de zijkant ving de overloop op — mensen die even moesten bijtanken tussen twee zangrondes of gewoon wilden scrollen door de foto’s die al snel in de WeChat-groep opstapelden.

De ochtend was bewust ongestructureerd. Sommigen kwamen vroeg en verkenden elke kamer. Anderen dwaalden van verdieping naar verdieping, gevoerd door het geluid. Weer anderen installeerden zich op de bank op de derde verdieping en bleven daar twee uur lang zitten. Niemand haastte iemand — het hele idee was juist dat er geen schema was om na te leven.

Het ringwerpkampioenschap om 15.00 uur

Om 15.00 uur verzamelde iedereen zich voor het enige georganiseerde evenement van de dag: een ringwerpwedstrijd met echte prijzen op het spel.

De opstelling was misleidend eenvoudig — een rij prijzen op steeds grotere afstand, waarbij elke volgende prijs moeilijker te raken was dan de vorige. Wat begon als een ongedwongen worpspel werd binnen enkele minuten competitief. Er zit iets in een ringwerpspel dat de ware aard van een persoon blootlegt: de voorzichtige mikkers, de wilde overhandwerpers, en degenen die na drie opeenvolgende mislukte pogingen beweerden dat de ringen defect waren.

Winnaars gingen met prijzen naar huis die varieerden van praktisch tot speels. De echte beloning was echter het kijken naar de magazijnmanager en de junior verkooptechnicus die in een sudden-death beslissingsronde tegen elkaar streden, terwijl twintig mensen tegengestelde adviezen schreeuwden. Dergelijke momenten gebeuren niet tijdens een maandagochtendvergadering.

Cadeauboxen, groepsfoto en blik op de toekomst

Toen de dag ten einde liep, kreeg elk teamlid een cadeaubox voor het Drakenbootfeest — zongzi, seizoensgebonden lekkernijen en een paar verrassingen die door het HR-team waren ingepakt. Het is een klein gebaar, maar in een bedrijf dat stenen over de hele wereld verzendt, is soms de meest betekenisvolle lading degene die slechts drie voet aflegt van de handen van één collega naar die van een andere.

We sloten af met de verplichte groepsfoto — het soort foto waarbij de helft van de mensen nog steeds servetten met kreeftvlekken vasthoudt en iemand midden in een knipperbeweging staat — en daarna pakten we onze spullen in en vertrokken om 17.00 uur.

Het Drakenbootfeest draait om herdenking en gemeenschap. Voor het Yuanda Stone-team was het ook een gelegenheid om opnieuw contact te leggen met de mensen achter de producten. Of u nu Calacatta-quartzplaten importeert of een aangepaste terrazzosamenstelling bespreekt: aan onze kant werken echte mensen mee — en dagen als deze herinneren ons eraan waarom we voor elkaar opkomen.

Vanuit heel Yuanda Stone: wij hopen dat u een heerlijk Drakenbootfeest hebt gehad.

Neem contact met ons op om meer te weten te komen over onze stenen producten, of stuur ons direct een e-mail naar [email protected].